Donna Summer als inspiratiebron voor Nancy

“I will survive!”, Nancy zingt het lied van Donna Summer tijdens haar werk bij 50|50 Food in Utrecht, een sportkantine volledig gecaterd door het Leger des Heils. Nancy houdt van het lied, omdat het haar inspiratie geeft: “Ik ben door veel dingen heen gegaan in mijn leven, maar let op: I will survive! Je moet niet stil blijven staan bij wat er gebeurd is, maar doorgaan met je leven!”

In Amerika, waar de in Rotterdam geboren Nancy opgroeit, maakt Nancy het zo bont, dat ze op het vliegtuig wordt gezet, terug naar Nederland. Haar 2 kinderen laat ze achter. Eerst trekt Nancy bij haar oma in, maar dat gaat fout. Nancy stort in, wanneer ze hoort dat de vader van haar kinderen is overleden. Ze vindt opnieuw in de drank een vriend en belandt op straat.

Nu woont Nancy in een Domusvoorziening van het Leger des Heils. Ze heeft er veel geleerd en is toe aan de laatste fase intern. Daarna is ze klaar voor een zelfstandige woning. Drie dagen per week werkt Nancy in de sportkantine, het brengt haar ritme en regelmaat, maar ook plezier in het leven. Behalve haar werk bij 50|50 Food, gaat Nancy naar computerles en leert ze Nederlands. Elke les en elke werkdag is een stap dichterbij een zelfstandig bestaan en meedoen in de samenleving.

///// ///// /////

Eric van Tijn ontmoet Nancy en loopt een paar dagen met haar mee. Ook in de Sportkantine in Utrecht Zuilen, waar hij maar liefst 200 hamburgers met haar bakt. Kijk hier naar het televisieprogramma Bekende Handen Helpen. Nancy is te zien in de afleveringen 5 en 6.

Marina mocht niet langer bij haar tante wonen

“Omdat er veel ruzies waren moest ik eruit.” Marina krabbelt tussen de oren van de kat die op haar schoot ligt te zonnen. Het is de kater van de buren. Hij komt elke dag wel even poolshoogte nemen of er iemand is om mee te kroelen. Marina houdt van dieren. Ze heeft ze zelf nooit gehad, maar zodra ze een eigen huisje heeft wil ze katten. En nu knuffelt ze de buurkat, die als beloning steeds terugkomt.

Toen Marina bijna 4 jaar was is ze naar het gezin van haar tante verhuisd. Thuis ging het niet. Haar moeder keek nooit naar haar om. En had ook nooit verteld wie haar vader was. Marina haalt schamper haar schouders op: “Waarschijnlijk weet ze het zelf niet eens. Als ik op bed lag, liet ze bijna elke avond mannen binnen. Zoek dan maar eens uit wie het is.”

Na jaren trouwe zorg lukte het haar tante gewoon niet meer om voor Marina te zorgen. Haar tante kon niet meer tegen haar op, Marina was sterker geworden dan zij en slimmer. Sinds een paar maanden woont Marina in het jeugdhuis. Marina begon te drinken en zocht haar vrienden op straat. Of bij de skatebaan. Ze kwam regelmatig met de politie in aanraking. Soms bleef ze dagen weg. Naar school ging ze meer niet dan wel. En nu woont ze in een leefgroep met 8 andere jeugdigen tussen de 13 en 18 jaar. Ze gaat weer naar school en droomt over een baan als dierenartsassistente. Ze krabbelt de kat nog eens tussen de oren: “Ik weet dat ik het kan!”

In de huiskamer op de tippelzone ontmoeten we Karin

Als je de huiskamer binnenstapt zie je niet direct, dat dit de uitvalsbasis is voor de vrouwen op de tippelzone. Een gezellige huiskamer waar ze zich even terug trekken, een kopje koffie  drinken, make up bijwerken en waar ze samen verjaardagen vieren. Er is een beveiliger, die alles op de zone in de gaten houdt. Ook is de zone zo ingericht, dat in geval van nood de vrouwen gemakkelijk weg kunnen lopen en hun belager eerst de auto moet verzetten. Petra is er als verpleegkundige voor medische begeleiding, waaronder  regelmatige soa-testen. En Andrea is er hulpverlener voor psychische hulp en praktische zaken. Petra en Andrea bouwen een relatie op met de vrouwen, luisteren naar ze en helpen waar dat nodig is.

Karin werkt al jaren op de tippelzone. Bijna elke avond is ze er te vinden. Ze wil dat blijven doen tot haar 60^e. Ze is onafhankelijk, heeft een eigen inkomen. Ze heeft het nodig om haar verslaving te betalen. En de drugs om dit werk te kunnen blijven doen. Karin wil er niet over praten wat haar er ooit toebracht om te gaan tippelen. Ze kan het niet. Het doet nog teveel pijn. Hoewel er soms ‘gedoe’ is onder de vrouwen, over drugs of klanten, is er over het algemeen respect voor elkaar. Ze zitten bijna allemaal in hetzelfde schuitje.

Het Leger des Heils wenst ook Karin een menswaardig bestaan toe: een dak boven haar hoofd, elke dag te eten en meedoen in de samenleving. Een leven zonder prostitutie. Vooral ook het weten: ik mag er zijn. Ik doe ertoe.

////                    ////                       ////

Het uitstapprogramma werkt: van een paar honderd vrouwen een paar jaar terug, zijn er nu nog 11 op de zone in Heerlen. In Eindhoven is de zone inmiddels gesloten. Weten hoe dat kan? Kijk naar aflevering 3 van Bekende Handen Helpen, waarin te zien is hoe Do naar de voormalige zone in Eindhoven gaat en in Heerlen Karin leert kennen: http://www.sbs6.nl/programmas/bekende-handen-helpen/videos/seizoen-2012/aflevering-3/bekende-handen-helpen

Zonder Vast en Verder zou Joey nu in de gevangenis zitten, hij kan nergens anders terecht

“Als Vast en Verder er niet was, dan zou ik nu waarschijnlijk in de gevangenis zitten. Ik heb niet zoveel plekken waar ik terecht kan, weet je….” Joey woont sinds een paar maanden in het woontrainingscentrum voor jongeren. Net als veel van zijn huisgenoten, heeft Joey vast gezeten. Het Leger des Heils gelooft dat er altijd en voor iedereen een nieuwe kans is. Zonder perspectief is de kans dat jongeren als Joey terugvallen in oud gedrag heel erg groot. In Vast en Verder leren de jongeren wat je moet doen om je huishouden op orde te houden. Hoe je met geld om moet gaan. Hoe je een goede buur bent. En als het nodig is hoe je omgaat met een verslaving. Het Leger des Heils vindt iedereen belangrijk en sluit aan bij wat de jongeren nodig hebben. Dat die aanpak werkt is onlangs uit onderzoek gebleken.*

Joey woonde een groot deel van zijn jeugd in jeugdhuizen en jeugdgevangenissen. Hij is nu 22 en wil het anders doen. Eerst een baan, waarvan hij zo moe wordt, dat hij ’s avonds gelijk zijn bed in rolt. Geen tijd meer heeft om te blowen, maar het ook niet meer nodig heeft om de onrust in zijn hoofd de baas te worden. Hij wil over 5 jaar vader zijn, een lieve vrouw hebben, evenals een huis en zijn leven op orde. Wij zullen alles er aan doen om dat te doen slagen. Voor Joey en alle andere jongeren in Vast en Verder.

///                     ///                     ///

Wil je kennismaken met Joey en zien hoe hij samen met Lange Frans de kooktraining volgt en boodschappen doet? Kijk dan hier naar Bekende Handen Helpen: http://www.sbs6.nl/programmas/bekende-handen-helpen/videos/seizoen-2012/aflevering-1/bekende-handen-helpen

* http://www.scienceguide.nl/201204/leger-vermindert-recidive.aspx en http://www.scienceguide.nl/201204/heilsleger-begrijpt-delinquenten.aspx

Cora krijgt een make over van Mari van de Ven

Reblogged from DianaKroeze:

Als klein meisje al leerde Cora de donkere kant van het leven kennen. Ze verloor haar moeder en toen haar vader hertrouwde werd het niet beter. Haar wekelijkse lichtpuntje was de zondagschool van het Leger des Heils. Als jonge puber liep ze weg van huis en kwam ze bij haar pleegmoeder terecht.

Cora kreeg 7 kinderen. Twee van hen hebben af en toe contact met hun moeder. 

Lees meer ... 200 more words

Zien hoe Mari van de Ven Cora een make over geeft? Kijk hier naar afl 2 Bekende Handen Helpen: http://www.sbs6.nl/programmas/bekende-handen-helpen/videos/seizoen-2012/aflevering-2/bekende-handen-helpen-aflevering-2

Na jaren verslaafd en dakloos een baan in de 50|50 Store

“Mag ik wat geld voor het slaaphuis?” Zo kwam Suzanne aan geld voor drugs. Ze sliep in die periode in een oude rioolbuis. Op een hele goede dag haalde ze honderd euro op, maar ze hield dat nooit lang. Zodra ze € 15 had, kocht ze drugs. En daarna begon het weer van voren af aan. Dag in dag uit, jaar in jaar uit. Haar twee kinderen woonden bij hun vader, bij wie ze destijds zelf weggegaan was. Ze kon het leven met hem niet meer aan en was steeds verder weggezakt in een depressie. Ze was drugs gaan gebruiken om het achter zich te laten. En had het nodig om het leven op straat aan te kunnen.

Nu woont Suzanne bij het Leger des Heils. Ze is bijna afgekickt, gebruikt alleen nog een kleine hoeveelheid methadon. Het is zwaar voor haar, maar ze zet door. Ze heeft een doel: een huisje van haar zelf om te wonen en een baan waar er op haar gerekend wordt. Ze wil dat haar kinderen weer trots op haar kunnen zijn.

“Zal ik het van u aanpakken?”, “Wilt u afrekenen misschien?” In 50|50 Store Maastricht leert Suzanne een vak. Ze leert hoe kleding gepresenteerd moet worden. Hoe ze klanten aan moet spreken. Welke kleuren en kledingstukken goed bij elkaar passen. De kneepjes van het vak van verkoopster. Ze heeft het er naar haar zin, er zijn leuke collega’s. Er wordt op haar gerekend. Ze heeft weer perspectief in haar leven. Ze doet ertoe!

///                            ///                             ///

Wilt u net als Nance kennis maken met Suzanne? Kijk dan hier naar de eerste aflevering van Bekende Handen Helpen, waarin Nance op bezoek gaat bij Suzanne op haar werk in de 50|50 Store. Volgende uitzendingen met Suzanne zijn op donderdag 26 april en 3 mei a.s.

Behalve in Maastricht is er ook in Groningen en Rotterdam een 50|50 Store, waar mensen met afstand tot de arbeidsmarkt het vak kunnen leren. Het is een initiatief van het Leger des Heils.

Baby achtergelaten op Hoog Catharijne

Drie maanden is Xandra als ze in een dekentje op Hoog Catherijne door haar moeder wordt achtergelaten. Een trillend lijfje en een wanhopig schreeuwend hoopje mens. Mensen die haar vonden brachten haar naar het ziekenhuis om af te kicken. Zo was haar leven begonnen.

Ook haar eigen kinderen wonen niet bij haar, maar in een pleeggezin. Ze had het zich zo vast voorgenomen om goed voor ze te zorgen: elke dat goed te eten, zorgen voor schone kleren, ze naar school brengen. Het was een paar jaar redelijk gegaan, maar het was niet gelukt. Ze denkt aan haar eigen pleegmoeder en hoe het daar thuis was. Daar was het veilig en vertrouwd. Hoe anders was het geworden, toen haar pleegmoeder kanker kreeg en overleed. Ze ging toen net naar de brugklas. Ze had mogen kiezen: naar een ander pleeggezin of naar haar biologische moeder. Ze koos voor het laatste en had gehoopt op liefde en warmte, maar kwam terug bij ‘af’.

Ze ziet nog de lege kasten en vuile borden op het aanrecht staan. Boodschappen waren niet gedaan. Ze kon geen ranja vinden. Of ander drinken. Ze had alle kastjes open getrokken. Maar er was alleen bier geweest. Dat was al weer jaren geleden. Xandra haar gedachten stokken. Kom, ze moet zich aankleden. Straks komt Linda haar halen om haar naar de ontwenningskliniek te brengen.